14 Şubat Hayal Ürünü

Sabah her zamanki gibi geç uyandım.Ev terk edilmiş gibi kimse yoktu.Kahvaltı filan ediyim derken birden telefon çaldı.Telefondaki ses tanıdıktı, bir bayan sesi.. Buluşmak istediğini söyledi.Hazırlandım ve pencereden şöyle bir baktım.Dışarda kapalı bir hava var; insanın içini karartan cinsten.Tuhaflık var sanki etrafta neyse. Havaya rağmen kulaklığı taktım dışarı çıktım.Nerede, ne zaman buluşacağımızı bilmiyorum.Yokuş aşağı yürüyorum.Tabiri caizse yardırıyorum :) Yolun her iki tarafında insanlar dizilmiş, ellerindeki gülleri bana veriyorlar; çok değerli birine verirsin bu çiçekleri diye.

Bu anlamsız yürüyüş sanki bir ömür sürdü.Yürüdüğüm yolun sonunda bir park vardı ve parkın ortasındaki bankta oturan bir kadın.O kadın annemdi.Şaşkınlık içinde yaklaştım neden, niye böle bir şey yaptın diye sordum. "Oğlum beni unuttun mu yoksa" diye cevap verdi.Kendimi boşlukta gibi hissettim.Neler olduğunu çözmeye çalışıyordum.O esnada kalın, kaba bir ses : "Kalk artık saat kaç oldu bu saate kadar uyunur mu" Bu babamdı,uyandım çok şaşırdım.Meğer hepsi rüyaymış.

Rüyanın etkisinden kurtulamamışken telefonun hatırlatıcısı çaldı.Bugün annemin doğum günüydü ve ben bunu unutmuştum.Sanki bütün bunlar mesaj gibiydi bana.Çok ilginç gerçekten çok etkilendim.Hemen gittim gül aldım ve doğum gününü kutladım.Annem hayırdır oğlum gibisinden baktı, tabi kadın alışık değildi böle şeylere :) Her neyse diyeceğim şu ki dostlar bu yıl benim için 14 şubat ilk defa bu kadar anlamlı oldu.

Benim en büyük, en sadık sevgilim; annemin sevgililer günü kutlu olsun ...