14 Şubat Hayal Ürünü

Sabah her zamanki gibi geç uyandım.Ev terk edilmiş gibi kimse yoktu.Kahvaltı filan ediyim derken birden telefon çaldı.Telefondaki ses tanıdıktı, bir bayan sesi.. Buluşmak istediğini söyledi.Hazırlandım ve pencereden şöyle bir baktım.Dışarda kapalı bir hava var; insanın içini karartan cinsten.Tuhaflık var sanki etrafta neyse. Havaya rağmen kulaklığı taktım dışarı çıktım.Nerede, ne zaman buluşacağımızı bilmiyorum.Yokuş aşağı yürüyorum.Tabiri caizse yardırıyorum :) Yolun her iki tarafında insanlar dizilmiş, ellerindeki gülleri bana veriyorlar; çok değerli birine verirsin bu çiçekleri diye.

Bu anlamsız yürüyüş sanki bir ömür sürdü.Yürüdüğüm yolun sonunda bir park vardı ve parkın ortasındaki bankta oturan bir kadın.O kadın annemdi.Şaşkınlık içinde yaklaştım neden, niye böle bir şey yaptın diye sordum. "Oğlum beni unuttun mu yoksa" diye cevap verdi.Kendimi boşlukta gibi hissettim.Neler olduğunu çözmeye çalışıyordum.O esnada kalın, kaba bir ses : "Kalk artık saat kaç oldu bu saate kadar uyunur mu" Bu babamdı,uyandım çok şaşırdım.Meğer hepsi rüyaymış.

Rüyanın etkisinden kurtulamamışken telefonun hatırlatıcısı çaldı.Bugün annemin doğum günüydü ve ben bunu unutmuştum.Sanki bütün bunlar mesaj gibiydi bana.Çok ilginç gerçekten çok etkilendim.Hemen gittim gül aldım ve doğum gününü kutladım.Annem hayırdır oğlum gibisinden baktı, tabi kadın alışık değildi böle şeylere :) Her neyse diyeceğim şu ki dostlar bu yıl benim için 14 şubat ilk defa bu kadar anlamlı oldu.

Benim en büyük, en sadık sevgilim; annemin sevgililer günü kutlu olsun ...

Hayatımız sosyal medya !

    Aslında blog yazma hevesinde olan ve bir sosyal medya unsuru olarak kendini gören bireyin yazısıdır bu.Hayatımızda teknoloji ile birlikte çok şey değişti.İyi ya da kötü bu gelişmelerin odak noktasında insan var tabiki.Peki bu değişim bizleri iyi yönde mi etkiledi yoksa kötü yönde mi etkiledi ?

    1997 yılında babam cep telefonu aldığında inanılmaz bir şaşkınlık içerisinde telefonun nasıl kablosuz iletişimi sağladığına şahit olduk.Yıllar içinde cep telefonları inanılmaz bir gelişim sağladı.Şimdi hepimiz işlerini telefonla, cepten internetle hallediyor insanlarla mekan farklılığını gidererek kendimizi karşı tarafa ifade edebiliyoruz.90'lar teknolojiyi cep telefonuyla farketti bence.Bilgisayar ve televizyon zaten olağan şeylerdi.Yalnız günümüzde her işimizi gören bu teknoloji harikası cep telefonları bizleri tembelliğe götürmüyor mu ? Toplum içinde bir kopukluğa, insan olmamızdan kaynaklanan ve hayatın içinde olan fiziksel iletişimi ortadan kaldırmıyor mu? İşte bu büyük bir sorun teşkil ediyor.Şöyle ki ; yeni nesil örf , adet ve ananelerimizi yaşayarak öğrenemiyor.Artık kişisel ihtiyaçlarımızı internetten sipariş veriyoruz ayağımıza kadar geliyor.Onu geçtik aile büyüklerimizi ziyaret etmeyip halini hatrını "dek gelirse" telefondan soruyoruz.Ha diyeceksiniz ki artık devir değişti teknoloji hayatın bir parçası.Tabiki de öle.Bunun aksini iddia eden zaten realist biri değildir.Yalnız bize has olan kültürümüzü, örf ve adetlerimizi de sürdürmemiz şarttır.Çünkü bizi biz yapan budur.

    Teknoloji amaçlara araç olabilir ama hala dünya üzerinde kabul görülen bir olgu varki insanlar arası etkileşimde direk temas en önemli etkileme yöntemidir.Bu ülke karanlıktan kurtuluşunu mesajlarla, cep telefonlarıyla, internetle yapmadı.Bir liderin insanları etkilemesiyle yaptı.Sizce o ulu lider büyük kitleleri nasıl etkiledi.İşte bu insana yönelik telkinle olabilecek bir şey.Mesajla o duyguyu anlatamazsınız, vücut dili dahil birçok temas yoluyla insanları peşinden götürebilirsiniz...Bizler bu özelliğimizi kaybediyoruz yavaş yavaş ve görülen o ki bunun sonunu alamayacağız.

    Bu konuda tedirginliğimiz çok.Bu konu hakkında sayfalarca yazı yazılabilir.İlk yazımda uzun zamandır beni rahatsız eden bu konuya kısaca değinmek istedim.Hepiniz Allah'a emanet olun.